Rooskleurige dertiger
Verhalen over het ‘rooskleurige’ dertigersbestaan waarin je carrière vlekkeloos verloopt, je bankrekening nooit leegraakt, je sociale leven en energie perfect in balans is en je liefdevolle partner altijd op tijd de vaatwasser uitruimt.
Toch?
Over Rooskleurig
Hoi, ik ben Roos (ofwel Rosanne), en ik schrijf over het zogenaamde perfecte dertigersleven. Want ja, als dertiger heb je alles op de rit, toch? Een huis, een kind, een auto voor de deur… Geldzorgen? Weg. Studiekeuzes? Allang gemaakt. En de carrière? Ook in de pocket. Hoe ouder, hoe stabieler, toch?
Nou, dat is tenminste wat Ãk dacht. Als pukkelige puber fantaseerde ik uren over dat ideale volwassen leven. “Was ik maar dertig,” dacht ik toen met mijn tienerwijsheid. Realitycheck: het leven als dertiger blijkt helemaal niet zo rooskleurig te zijn.
Want ja, een kinderwens is aanwezig. Maar uh, waar is die partner? Zelfstandig betaalbaar wonen? Goed idee, midden in een woningcrisis en onbetaalbare stad. En daten? Ja hoor, als je zin hebt in eindeloos tinderen met halve gesprekken.
Dan wil je ook nog burgerlijk zijn (braaf op tijd naar bed om een keer niet katerig aan de werkweek te beginnen), maar ondertussen heb je elk weekend knaldrang alsof je 21 bent. Dagelijks een wijntje om de stress te vergeten? Graag! Maar oh ja, ik wil ook gezond en fit blijven. Succes met dat evenwicht.
En dan is er nog die druk. Je moet alles nú voor elkaar hebben. Meegaan met de huizenmarkt. Keuzes maken over kinderen. Iedereen lijkt alles al geregeld te hebben, terwijl ik hier zit, midden in mijn quarter-life crisis. Met een hele vriendengroep om me heen, voel ik me soms toch opvallend… alleen.
Met mijn blog hoop ik andere dertigers te bereiken die net als ik worstelen met al die verwachtingen. Van de maatschappij, van anderen, en vooral van jezelf. Ik ben vást niet de enige die zich soms verloren voelt in een wereld waarin juist de groep singles (!) het hardst groeit.
Nieuwste berichten
Ik vroor mijn eicellen in, en dit is hoe dat écht ging
13/05/2026
Zeven maanden verder zijn we sinds het oriënterende gesprek over eicellen invriezen naar inmiddels 10 (!) opgeslagen celletjes in de vriezer van het UMC. Mijn leven veranderde tijdelijk in een combi van injecties, ziekenhuisbezoeken en heel veel moodswings. In deze blog vertel ik eerlijk hoe social freezing écht was: van hormonale plofkip tot eggshower en alles daartussenin.
Ongelijke spelregels: hij swipet, ik spuit
10/04/2026
Voorgedragen bij De Kring op 27-03-’26
Met Pasen was ik, net als zovelen, druk bezig met eieren verzamelen. Alleen dit keer niet in de tuin of op mijn bord, maar in mijn baarmoeder. Het eicellen-invriezen-traject is begonnen. Tijdens mijn date met een man die al vader is, besefte ik weer hoe verschillend de spelregels kunnen zijn als het gaat om de kinderwens en het ouderschap.
Even bijpraten
21/03/2026
Geplaatst in Het Parool
21-03-’26
Gewoon samen chillen bij de McDonald’s, urenlang make-uppen of brak op de bank liggen zoals vroeger? Dat doen we niet meer. Ik schreef een column over dat gemis van gewoon genieten van elkaars gezelschap. Een ode aan de ‘hangtijd’ met vrienden.
Huidhonger onder TL-licht
07/03/2026
Huidhonger. Tijdens corona ontdekten we collectief hoe essentieel aanraking eigenlijk is. Als single voel je dat gemis soms net wat harder dan de bezette zielen onder ons. Ik schreef er een column over: van huidhonger tot gekreun achter crêpepapier.